Aan het einde van de smalle gracht achter het station ligt een oud houten boothuis dat bijna niemand meer gebruikt. Mijn oom huurt er al jaren een kleine ligplaats voor zijn roeiboot, en afgelopen vrijdag gaf hij mij voor het eerst de zware ijzeren sleutel mee.
Toen ik vroeg in de ochtend de deuren openduwde, hing er nog een dunne laag mist boven het stille water. Terwijl de stad langzaam wakker werd en de eerste trams over de brug reden, roeide ik zonder haast tussen de woonboten door.
Vanaf het water ziet dezelfde wijk er verrassend anders uit: je let ineens op gevels, tuintjes en vogels die je vanaf de stoep nooit opmerkt.