Op donderdagmiddag is het rustig in café De Tolbrug, maar achter de bar staat Maaike al klaar. Zij werkt hier twaalf jaar en kent bijna elke vaste bezoeker bij naam. Wanneer Wessel binnenkomt, schuift zij zonder iets te vragen een kop koffie naar hem toe. Hij lacht en zegt: ‘Hier hoef je je naam maar één keer te zeggen. ’
Even later komt Noor binnen. Zij studeert in de buurt en vraagt Maaike om advies over een moeilijke opdracht. Maaike luistert geduldig en wijst naar een tafeltje bij het raam, waar het stil is. Ondertussen vult zij glazen bij en maakt zij een praatje met een oudere man die elke week komt. Het café voelt daardoor meer als een huiskamer dan als een gewone zaak. Volgens Wessel komt dat vooral door Maaike: zij onthoudt niet alleen de bestellingen, maar ook de verhalen van de mensen.